NIepełnosprawność – jakie u Ciebie wywołuje skojarzenia?
Kiedy myślimy o osobach z niepełnosprawnością, bardzo często w pierwszej kolejności przychodzą nam do głowy rehabilitacja, fizjoterapia, wizyty u lekarzy, pobyty w szpitalach i codzienna walka o większą sprawność. To ważne elementy rzeczywistości wielu osób z niepełnosprawnością. Ale przecież życie nie kończy się na terapii.
Refabilitacja jest ważna, ale co z życiem poza nią?
Codzienność osoby z niepełnosprawnością może być podporządkowana planowi rehabilitacji. Ćwiczenia, konsultacje, zabiegi, dojazdy do specjalistów i kolejne godziny pracy nad sprawnością potrafią zajmować ogromną część dnia.
Czasami łatwo zapomnieć, że za diagnozą, wózkiem, kulami czy innym rodzajem ograniczenia sprawności znajduje się przede wszystkim człowiek – ze swoimi zainteresowaniami, marzeniami, poczuciem humoru i potrzebą kontaktu z innymi.
Wyjście do kina może wydawać się czymś zupełnie zwyczajnym. Spotkanie ze znajomymi – codziennością. Wspólne wyjście na koncert, wydarzenie sportowe czy spacer – prostą przyjemnością.
Dla osoby z niepełnosprawnością takie aktywności nie zawsze są jednak łatwo dostępne. Czasem przeszkodą jest brak transportu, niedostosowany budynek, brak windy, trudności organizacyjne czy konieczność zapewnienia opieki. Bywa też tak, że przez lata leczenia i rehabilitacji człowiek odzwyczaja się od myślenia o rozrywce jako o czymś, co również mu się należy.
A przecież niepełnosprawność nie odbiera prawa do radości.
Czy kino, koncert, spotkanie mogą być formą wsparcia?
Wsparcie osoby z niepełnosprawnością nie powinno ograniczać się wyłącznie do finansowania terapii czy zakupu sprzętu medycznego. Oczywiście rehabilitacja, leczenie i odpowiednie wyposażenie są niezwykle istotne. To dzięki nim wiele osób może poprawiać swoją sprawność i samodzielność.
Ale równie ważne jest wsparcie w powrocie do życia społecznego.
Wspólne wyjście do kina może być okazją do spędzenia czasu z innymi. Udział w wydarzeniu może dać poczucie przynależności. Spotkanie z przyjaciółmi pozwala zapomnieć na chwilę o chorobie, bólu czy kolejnych ćwiczeniach. A zwykła rozmowa przy kawie może być równie potrzebna jak kolejna godzina rehabilitacji.
Takie momenty budują poczucie własnej wartości, niezależności i sprawczości. Przypominają, że człowiek nie jest definiowany przez swoją diagnozę.
Dlaczego przyjaźnie i relacje sa tak ważne?
Niepełnosprawność może prowadzić do izolacji. Kiedy codzienne funkcjonowanie wymaga pomocy drugiej osoby, wyjście z domu staje się trudniejsze. Kiedy większość czasu zajmują wizyty lekarskie i rehabilitacja, trudniej znaleźć przestrzeń na spotkania ze znajomymi.
Z czasem może pojawić się samotność.
Dlatego tak ważne jest tworzenie okazji do kontaktu z innymi ludźmi. Przyjaźń nie powinna być luksusem. Podobnie jak możliwość uczestniczenia w życiu społecznym.
Czas spędzony z drugą osobą może przynieść coś, czego nie zapewni żadna terapia – poczucie bycia potrzebnym, ważnym i zauważonym.
Warto również pamiętać, że osoby z niepełnosprawnością chcą poznawać nowych ludzi, zawierać przyjaźnie, zakochiwać się, rozwijać swoje pasje i przeżywać emocje dokładnie tak samo jak osoby pełnosprawne.
Potrzeba równowagi tyczy się wszystkich.
Nie chodzi o to, aby umniejszać znaczenie rehabilitacji. Wręcz przeciwnie. Terapia, fizjoterapia, leczenie i odpowiednia opieka często są fundamentem powrotu do większej samodzielności.
Chodzi jednak o to, aby ten fundament nie stał się całym życiem.
Czasami największym sukcesem nie będzie kolejny wykonany ruch czy dodatkowe powtórzenie ćwiczenia. Sukcesem będzie pierwszy samodzielny wyjazd do kina. Spotkanie ze znajomymi. Udział w koncercie. Wspólny śmiech. Nowa przyjaźń. Powrót do dawnej pasji.
Zwyczajne życie – dlaczego czasem go nie doceniamy?
Osoba z niepełnosprawnością nie powinna być postrzegana wyłącznie przez pryzmat tego, czego nie może zrobić. Warto patrzeć przede wszystkim na to, kim jest, czego chce i co może osiągnąć, jeśli otrzyma odpowiednie wsparcie.
Niepełnosprawność jest częścią życia – ale nie powinna być całym życiem.
Dlatego w Fundacji Votum wierzymy, że pomoc powinna obejmować człowieka jako całość. Potrzebne są środki na leczenie i rehabilitację, ale potrzebne są również możliwości uczestniczenia w życiu społecznym, rozwijania pasji, budowania relacji i przeżywania zwyczajnych, dobrych chwil.
Bo każdy człowiek potrzebuje czegoś więcej niż kolejnej terapii.
Potrzebuje powodu, żeby się uśmiechnąć. Kogoś, z kim może ten uśmiech podzielić. I poczucia, że świat jest również dla niego. 💙